22.

~Vanessa~

Przez cały okres posiłku chłopaki rozmawiają na temat wczorajszej imprezy. Co jakiś czas zerkam na Manuela, żeby mieć pewność, że on nie ma zamiaru się wypowiadać w tym temacie. On jednak nic nie mówi, szybko pochłania swoje śniadanie.

- A wiecie, że Thomas wczoraj zasnął w łazience? – dociera do moich uszu wypowiedź Aschenwalda.

Spoglądam na chłopaka ze zdziwieniem.

- Jak do tego doszło? – pytam rozbawiona.

Diethart wierci się na krześle.

- Musisz? – rzuca oburzony Didl. – Trochę mi było niedobrze jak wróciliśmy – tłumaczy się. – Poszedłem do łazienki, gdyby miało do czegoś dojść. Ale nic złego się nie przydarzyło – dodaje szybko.

- No, mi się to nie udało – bąkam pod nosem.

- Co? – interesuje się Michi.

- A nic, tak sobie gadam – poprawiam się na miejscu. Ponownie zerkam w stronę Fettnera, wydaje się nieprzejęty, przeciera usta serwetką, zwija ją i rzuca na talerzyk, po czym wstaje by odejść od stołu.

Nareszcie, wzdycham w myślach. Naprawdę dziwnie siedziało mi się z nim przy stole. Bo czego on szukał w moim pokoju w nocy? I to po pijaku. W dodatku poszedł sobie nie wiadomo kiedy, bez żadnego „dziękuję” czy „pocałuj mnie w dupę”. A potem jeszcze się ze mnie śmieję, a ja tu przeżywam.

Kończę posiłek spokojniejsza. Nie ma mnie kto przy tym stole denerwować, oprócz jakiś dziwnych żartów chłopaków, jest całkiem w porządku. Gdy kończymy jeść sprzątamy po sobie, odnosząc talerze w wyznaczone miejsce. Ruszamy całą grupą w stronę wind. Sięgam do tylnej kieszeni spodni po komórkę, dopiero wtedy orientując się, że kieszeń jest pusta.

- Chyba zostawiłam telefon w stołówce, dogonię was – informuję Michi’ego.

- Iść z tobą? – proponuje.

Przecząco kręcę głową.

- Dam sobie radę – zapewniam.

Odwracam się na pięcie, po czym ruszam nazad. Nie jestem do końca pewna czy w ogóle miałam ze sobą komórkę, ale wolę się upewnić, że nie leży gdzieś zostawiony. Uspokajam się w myślach, że na pewno się znajdzie, żeby tylko nie wpaść w niepotrzebną panikę. Jednak telefon leży na krześle, na którym siedziałam jeszcze chwilę temu. Pospiesznym krokiem ruszam w stronę lobby, by windą udać się na odpowiednie piętro. Gdy tylko dźwięk dzwoneczka oznajmia mnie o końcu mojej podróży wychodzę na korytarz i ruszam w stronę swojego pokoju. Nagle czuję jak czyjaś dłoń zaciska się na moim nadgarstku, po czym czuję szarpnięcie w tył. Zataczam się przerażona.

Kuźwa, ktoś chce mnie porwać! – myślę od razu i widzę przed oczyma duszy mojej swoje martwe ciało w jakiejś obskurnej piwnicy zarośniętej mchem i glonami.

Uderzam plecami o coś twardego, ktoś zatyka mi usta dłonią. Nie mogę zaczerpnąć oddechu, bo wielka ręka zatyka mi także nos. Otwieram oczy by spojrzeć na mojego oprawcę i dębieję.

Fettner.

Od razu zaczynam się szarpać, żeby mnie puścił, ale napiera na mnie swoim chudym, a jednak silnym, ciałem.

- Jeśli się uspokoisz, to cię puszczę – mówi.

Przez chwilę naprawdę mam wrażenie, że zamierza mnie porwać, zgwałcić i zamordować – kolejność bez znaczenia. Przestaję się szamotać, więc odsuwa się ode mnie oraz zabiera łapy.

- Chcę tylko porozmawiać – zapewnia.

Mrugam kilkukrotnie.

Co, kurła?!

- A nie słyszałeś o czymś takim jak poczucie bezpieczeństwa lub komfortu? To dosyć ważne przy prowadzeniu dyskusji – pyskuję. Kruczowłosy jedynie przewraca oczyma.

- Co się wczoraj stało? Jak dostałem się do twojego pokoju? – ignoruje mój komentarz.

- Dobre pytanie – bąkam i zaplatam ramiona pod biustem. – Nachlany przylazłeś pod moje drzwi, mamrotałeś coś, a potem zwaliłeś się na próg – mówię co wiem.

- Co zrobiłem? – marszczy czoło.

W myślach strzelam sobie soczystego face palm’a.

- Odpłynąłeś i wywróciłeś się na podłogę w progu mojego pokoju – tłumaczę, odrobinę się unosząc.

- Ciszej! – syczy na mnie. Prycham na jego zachowanie, sądząc, że skończył, chcę odejść. Ponownie wciąga mnie do wnęki, w której rozmawiamy. – Poczekaj – mówi nieco spokojniej. Patrzę mu w oczy, próbując dowidzieć się, czego jeszcze chce ode mnie ten człowiek.

- Co? – bąkam, gdy nic nie mówi.

- Nikt ma się o tym nie dowiedzieć. Wczorajsza noc i dzisiejsza rozmowa zostają tylko między nami – zaznacza władczo.

Unoszę brew.

- Uwierz, mi też to wszystko nie na rękę. Nie mam zamiaru chwalić się tym, że spałeś na podłodze w moim pokoju.

- Nikt ma się o tym nie dowiedzieć – powtarza.

- Czy ty jesteś głuchy, czy po prostu mój głos nie jest godny dotarcia do twoich królewskich uszu?! – sączę między zębami.

Uśmiecha się półgębkiem, spuszczając wzrok nieznacznie.

- Chcę po prostu mieć pewność – mówi podpierając się pod boki.

- Mam ci przysiąc? – pytam sarkastycznie. – Słowo harcerza czy na krew moich braci? – dodaję.

Kręci głową ewidentnie rozbawiony moim zachowaniem.

- Gbur – warczę pod nosem.

- Gówniara – odpowiada równie miłym tonem po czym zwyczajnie odchodzi.

Wychyla się za nim.

- Mógłbyś przynajmniej podziękować za przenocowanie – krzyczę za nim. Zatrzymuje się i odwraca w moją stronę przez bark.

- Cóż, w takim razie dziękuję, Elsa – wzrusza ramionami i odchodzi.

- Elsa? – marszczę nos, powtarzając to imię do siebie.

Czy to, że mnie tak nazwał ma związek z wczorajszą nocą? Czy jednak coś z niej pamięta? – zastanawiam się, gdy idę do pokoju. Skoro pytał mnie o wydarzenia z poprzedniego dnia, chyba oznacza to, że niczego nie pamięta. I skąd w ogóle wzięło mu się to imię? Czy aż tak przypadło mu do gustu moje wykonanie „Mam tę moc”? Nie sądzę. No, i nadal nie rozumiem czemu przylazł akurat do mojego pokoju zamiast położyć się spać jak człowiek.

Gdy leżę rozwalona na łóżku, wpatrując się w bieluteńki sufit, ktoś puka do moich drzwi. Nie chce mi się wstawać, więc po prostu mówię:

- Otwarte!

Drzwi pokoju otwierają się powoli, gdy zerkam w ich stronę zauważam stojącego na progu trenera. Podrywam się do siadu pospiesznie.

- Dzień dobry, trenerze – witam się lekko przerażona. Co ten człowiek sobie o mnie pomyśli? Chyba jedynie, że jestem leniem śmierdzącym i poza leżeniem nie robię nic.

- Dzień dobry, Ness – uśmiecha się widząc moje zakłopotanie. – Już po śniadaniu? – pyta.

- Tak – odpowiadam krótko.

- Dobrze. Za piętnaście minut chcę cię widzieć w lobby. Możesz ubrać się w jakiś kostium, jeśli chcesz. Chłopcy będą mieć trening, a ty w tym czasie będziesz uzupełniać dokumenty i się opalać. Tylko bez szaleństw ze strojem, zawodnicy mają się skupiać na treningu, nie na fizjoterapeutce – posyła mi szeroki uśmiech.

Śmieję się krótko.

- Oczywiście. Praca przede wszystkim – kiwam głową. Tym razem to trener się śmieje.

- Na dole za piętnaście minut – przypomina.

- Już się zbieram – zapewniam.

Drzwi za trenerem zamykają się cicho. Dopiero wtedy wypuszczam resztę powietrza, które wstrzymałam z nerwów. Zerkam za okno. Na zewnątrz, mimo wczesnej pory, jest już słonecznie. Sprawdzam na telefonie temperaturę i od razu stwierdzam, że nie przepuszczę okazji do zdobycia pięknej opalenizny. Przebieram się w bikini, nacieram kremem do opalania i ubieram szorty oraz koszulkę polo z krótkim rękawem. Wiążę włosy w dobieranego warkocza, po czym pakuję najpotrzebniejsze rzeczy do niewielkiej torebki, którą przewieszam na skos. Wychodząc na korytarz rzucam ostatnie spojrzenie na pokój, by upewnić się, że nie zostawiłam niczego, co będzie mi przydatne.

- No, proszę, proszę. My na trening, a pani terapeutka na golfa – żartuje ktoś na korytarzu. Zamykam drzwi na klucz, po czym z uśmiechem spoglądam w tamtą stronę.

Zbliżają się do mnie, kolejno od prawej, Gregor, Manuel i Andreas. Poszerzam uśmiech, posyłając go ostatniemu z nich.

- Bardzo bym chciała, ale niestety praca to praca – rozkładam ręce na boki. – Poza tym, i tak nie umiem grać. Nawet kija nigdy w rękach nie trzymałam – dodaję, gdy we czworo ruszamy w stronę windy.

- W takim razie, musisz się z nami wybrać na golfa – proponuje Schlierenzauer.

- Naprawdę? – czuję, że moje policzki rumienią się, gdy tylko spoglądam mu w oczy.

- Pewnie! Mogłabyś się wiele nauczyć. Manuel jest mistrzem w tej dziedzinie – stwierdza miodowowłosy.

Z Fettnerem wymieniamy szybkie spojrzenia, tylko po to, by zgodnie stwierdzić w myślach, że ten wyjazd będzie trudniejszy do przetrwania, niż mogłoby nam się wydawać.

------------------------------------------------------------------------------------------------------
WRÓCIŁAAAM!
Nie sugerujcie się ustawioną datą publikacji. Chciałam tylko, żeby wszystko się zgadzało w kalendarzu.
Wiele wydarzyło się w ostatnim czasie w moim życiu, trochę się pozmieniało i z pewnością wiele się jeszcze zmieni, ale ja nie o tym chciałam Wam tutaj napisać.
Ważne jest to, że wróciłam z Kolcami. Bardzo tęskniłam za tą historią, która zawsze trochę poprawia mi humor, ale z pewnych przyczyn nie mogłam się za nią zabrać od dłuższego czasu. A teraz pora na trochę ogłoszeń!
Jeśli wszystko pójdzie po mojej myśli, w najbliższą sobotę możecie oczekiwać kolejnego rozdziału. Fakt faktem, że teraz akcja będzie się działa bardzo szybko, więc nowa dynamika publikacji z pewnością się przyda. Mam nadzieję, że opowiadanie nadal będzie bawiło i cieszyło, jak robiło to do tej pory.
Na dziś ode mnie to tyle.
Miłego wieczoru,
Monika Karolina xxx

21.

~Vanessa~

Stoję jak wryta, nie bardzo wiedząc co zrobić z kłodą leżącą u moich stóp. Przyglądam się Manuelowi dłuższą chwilę. Mam nadzieję, że nic sobie nie zrobił, bo uderzył o podłogę z dość dużym impetem. Milczę, by sprawdzić czy żyje – w końcu słyszę, że oddycha, więc i ja oddycham z ulgą. Próbuję przewrócić go na plecy, ale za Chiny nie mogę tego zrobić. Jego ciało zachowuje się jakby było z gliny – gdzie dotknę, tam się deformuje. Klękam w końcu, próbując popchnąć go trochę mocniej, udaje mi się odchylić go na tyle, że widzę jego twarz i to by było na tyle, bo za raz po tym do moich nozdrzy uderza odór alkoholu i od razu puszczam jego ramię. Wstaję i podpieram się pod boki. Ostatecznie mogłabym po prostu zamknąć drzwi, a jego zostawić na podłodze, ale jest jeden problem. Ciągnę za klamkę bez zastanowienia, a wtedy kant drzwi uderza o jego łydki. Puszczam klamkę od razu, bojąc się, że za chwilę się obudzi i zrobi awanturę. Czekam kilka sekund, ale on nawet nie drgnął. Jego ciało blokuje drzwi, więc nie mogę ich zamknąć, czuję się bezradna.

Siadam na chwilę na łóżku, nie wiem co mam zrobić. Nie zostawię przecież otwartych drzwi na całą noc. Nie mogę go też tak po prostu wypchnąć na korytarz i zostawić, bo będzie to wyglądać dziwnie i podejrzenia od razu padną na mnie. Poza tym, nie jestem w stanie wyciągnąć go z pokoju, nie porusza się w tamtą stronę, jakby coś go blokowało. Wstaję w końcu, wkładam mu ręce pod pachy bym mogła przystąpić do działania. Dźwigam odrobinę ramiona wciągając zwłoki Fettnera do środka. Zrzucam z siebie ciężar jego ciała, zsuwa się po mnie opadając na podłogę. Z radością zauważam, że w końcu leży na boku, a ja wreszcie mogę zamknąć drzwi. Na wszelki wypadek zamykam je na kluczyk – nie chcę, żeby ktoś jeszcze tu wparował i znalazł go śpiącego na podłodze w mojej sypialni. Do tej pory nic, oprócz niechęci, mnie z tym człowiekiem nie łączyło – chciałabym, żeby tak zostało.

Zabieram z łóżka ozdobny koc, przykrywam ciało Manuela od pasa w dół. Skoro i tak wszystko ma go jutro boleć od spania na podłodze, niech przynajmniej nie narzeka, że zmarzł. Kładę się z powrotem do  łóżka, z głową na poduszce i kciukiem wbitym w dolną wargę obserwuję jak kruczowłosy spokojnie śpi. Zupełnie nie widać po nim w tej chwili, że jest pijany. Wygląda całkiem niewinnie, przez chwilę mam wrażenie, że może tak naprawdę dopiero teraz widzę jego prawdziwe oblicze. Przypominam sobie o moim założeniu, że go rozgryzę i parskam cicho śmiechem. Jak ja mam niby to zrobić? Włamać się do jego telefonu by sprawdzić historię wyszukiwania? Kręcę głową rozbawiona, patrzę na niego ponownie. Nawet jeśli teraz śpi jak niemowlę, nie znaczy to, że nagle zrobi się miły i sympatyczny. A już na pewno nie w stosunki do mnie. Szybko przekręcam się na plecy i patrząc w sufit tłumaczę sobie, że nie dogryza mi tylko dlatego, że jest nieprzytomny.

Mija około godzina nim zasypiam. Przez cały ten czas zastanawiam się, co będzie jutro. Mam nadzieję, że Michi nie dowie się o tej nocy, zabiłby mnie i Fettnera, gdyby wiedział, że ten spędził noc w moim pokoju. Nie obchodziłyby go żadne wyjaśnienia.

Słyszę irytujący dźwięk budzika, niechętnie sięgam po telefon leżący na szafce nocnej. Wyłączam go na oślep, przeciągam się leniwie, ziewam dwa razy i dopiero teraz otwieram oczy. Przy wejściu do pokoju leży koc. Koc. Tylko on. Fettnera już tu nie ma. Podnoszę się szybko do siadu, rozglądam zaspanymi oczami po pomieszczeniu. Przez chwilę zastanawiam się jakie są szanse, że wczorajsza noc była tylko dziwnym snem. Niestety, sądząc po leżącym na podłodze nakryciu, znikome. Wstaję z łóżka, by ruszyć do łazienki. Otwieram drzwi drżącymi rękoma, zapalam światło, zaglądam – pusto. Nie ma go, poszedł sobie. Nie jestem w stanie opisać tego co czuję. Z jednej strony się cieszę, a z drugiej jestem nieco zawiedziona. Powinien podziękować mi za to, że pozwoliłam mu tu spać. Nie mogę przestać myśleć o tym kiedy sobie poszedł, ile pamięta – mnóstwo pytań kłębi się w mojej głowie gdy myję zęby i czeszę włosy. Polokowane pukle zostawiam rozpuszczone, ubieram się wygodnie i  wychodzę z pokoju. Na korytarzu ogarnia mnie jakiś niepokój, czuję ucisk w żołądku. Obawiam się, że ktoś wie o tym, co się wydarzyło. Teoretycznie to nie moja wina, ale to ja wciągnęłam go do tego pokoju. Każdy może to zinterpretować jak mu się podoba. Ale pewnie większość tych interpretacji mi się nie spodoba.

Z zamyślenia wyrywa mnie Gregor, który wsiada do windy na chwilę przed zamknięciem drzwi.

- Hej – uśmiecha się. Wygląda blado, to pewnie skutek wczorajszego imprezowania, choć wydawało mi się, że nie wypił za dużo. Ale wiele mogło się wydarzyć po moim powrocie do hotelu.

- Cześć – odpowiadam także się uśmiechając.

- Jak minęła noc? – pyta, a mnie przebiega dreszcz.

- Ja… um… co masz na myśli? – jąkam się. Strasznie się denerwuję i nie wiem za bardzo co jest główną przyczyną: obecność Gregora czy wydarzenia z nocy.

- Wczoraj chyba nie czułaś się najlepiej. Jak się spało? Wszystko w porządku? – opiera się o ścianę windy.

- Ach! Tak, wszystko dobrze, dziękuję. Już mi znacznie lepiej – wzruszam ramionami. – A wam jak udała się impreza? – odbijam piłeczkę, czując, że robi mi się gorąco.

Po prostu o tym nie myśl – powtarzam sobie w myślach, żeby się uspokoić.

- Było całkiem fajnie, uwielbiam te wypady z chłopakami. Jesteśmy trochę jak rodzina – uśmiecha się tak szczerze i uroczo, że patrząc w jego roześmiane oczy od razu o wszystkim zapominam.

- To świetnie. Widać między wami więź, może nie między wszystkimi, ale jesteście świetnym zespołem – przyznaję mu rację.

Drzwi windy otwierają się, wysiadamy po czym ruszamy w stronę restauracji.

- Na co masz dzisiaj ochotę? – pyta przepuszczając mnie w przejściu.

- Sama nie wiem. Pewnie wezmę coś zwyczajnego – wzruszam ramionami.

- Mam dla ciebie złą wiadomość – mówi zatrzymując się, więc ja również staję w miejscu. Pochyla nade mną swoje chude ciało. – Tu nie ma zwyczajnych rzeczy – szepcze gdzieś koło mojego policzka.

Wybucham śmiechem. Nie wiem czemu bawi mnie to tak bardzo, może przez sposób w jaki to zrobił.

- Cóż, jakoś będę sobie musiała z tym poradzić – bąkam nadal chichocząc.

Rozglądamy się po pomieszczeniu w poszukiwaniu chłopaków. Gregor kładzie dłoń w połowie mojego kręgosłupa, czuję ciepło emanujące z jego ręki.

- Chodź, siedzą tam – popycha mnie lekko.

Stawiam kroki na miękkich kolanach. Gdy docieramy do stolika uśmiecham się do Michiego, Stefana i Thomasa jedzących jakieś kanapki. Wyglądają dosyć zwyczajnie, ale postanawiam nie mówić tego Gregorowi. Kto wie, może kanapka to dla niego egzotyczne danie?

- Co tam, chłopcy? – wciskam się na miejsce obok brata, Greg siada naprzeciwko mnie.

- Wszystko fajnie, Ness – odpowiada Didl z pełnymi ustami i na ten moment żałuję, że zapytałam. – Weź sobie tę wędlinę, jest pyszna – dodaje, wskazując palcem na plasterek leżący na jego talerzu.

Nie rozumiem o co mu chodzi, więc rzucam Gregorowi pytające spojrzenie.

- Szwedzki stół – wyjaśnia od razu.

Jestem w lekkim szoku, ale praktycznie od razu podnoszę się z miejsca, by pójść po jedzenie. W drodze do stoiska Schlierenzauer informuje mnie, że możemy jeść do woli, ponieważ wszystko jest zapłacone z góry. Nie wiedziałam o tym albo nie wychwyciłam tego wśród wielu informacji, które przekazywał mi trener. Obie opcje są równie prawdopodobne. Robię sobie dwie pseudo-zdrowe kanapki z sałatą, pomidorem, wędliną polecaną przez Thomasa, ale na białym pieczywie. Miodowowłosy śmieje się ze mnie, ale ignoruję to, zbywając go krótkim „to nie ja tu jestem sportowcem”. Dumna z wolności wyboru swojego posiłku zasiadam napowrót obok swojego brata.

- Smacznego – uśmiecham się miło do wszystkich. Nawet nie wiem kiedy zjawili się Kofler, Poppinger i Aschenwald, a tym bardziej nie mam pojęcia kiedy zdążyli napełnić swoje talerze. Odpowiada mi bełkot ich uprzejmych odpowiedzi. Mam świadomość, że gdyby nie moja obecność pewnie zachowywaliby się zupełnie inaczej, ale nie śmieję się z tego – jest mi miło na tę myśl.

Już mam ochotę wgryźć się w moją smakowicie wyglądającą kanapkę, kiedy Poppi mruczy z napchaną buzią coś niezrozumiałego. Patrzę na niego, by podążyć wzrokiem za jego spojrzeniem. Do pomieszczenia wchodzi Fettner w czystym ubraniu i włosach wyglądających na mokre. Przeczesuje je dłonią, odgarniając do tyłu, gdy przemierza dystans pomiędzy drzwiami, a naszym stołem. Gdy podnosi wzrok, spuszczam głowę.

- Gdzie ty byłeś, stary? – pyta Didl.

- Rano poszedłem poćwiczyć, a potem wziąłem prysznic, żeby nie śmierdzieć – bąka dość obojętnie.

Rzucam na niego spojrzenie spod rzęs, licząc, że nikt nie zauważy. Ale on widzi. Wbijam wzrok z powrotem w talerz. Na nowo robi mi się gorąco, sama nie wiem czemu. Przecież nie powie im, że spał u mnie. Oficjalnie wszyscy wiedzą, że mnie nie lubi. Poza tym, Michi by go zabił, a on chyba nie chciałby zginąć z tak głupiego powodu. I to jeszcze na Ibizie.

- Idę po jedzenie – rzuca w powietrze, nie kierując tych słów do nikogo konkretnego. Znika z mojego pola widzenia, dopiero teraz orientuję się, że wstrzymałam oddech.

Biorę kanapkę do ust, ale nie czuję jej smaku. Jakbym jadła papier. Chwytam kubek smoliście czarnej kawy Michiego i próbuję popić nią jedzenie. Sprawa tylko się pogarsza, od razu robi mi się nie dobrze. Przypominam sobie, że w aneksie kuchennym jest zlew, więc wstaję pospiesznie, truchtam do stanowiska, gdzie roi się od różnorakich zapachów i wkładam głowę pod kran. Przepłukuję sobie usta kilkukrotnie. Gdy nie czuję już mdłości prostuję się, sięgam po ręcznik papierowy i ocieram nim twarz. Podnoszę wzrok, a dwa metry przede mną stoi przy wyspie jakby skamieniały Manuel, patrzący na mnie zdziwionym spojrzeniem. Odwracam się do niego plecami, udając, że go tam po prostu nie ma. Nie jest to pierwsza sytuacja, w której tak robimy. I zapewne nie ostatnia.

Mnę ręcznik i wyrzucam go do niewielkiego, plastikowego kosza. Postanawiam zrobić sobie gorzkiej herbaty. Dosyć długo szukam kubka, który wygląda na czysty, nieużywany. W końcu znajduję też torebkę herbaty i lokalizuję czajnik. Ruszam w jego stronę powoli. Gdy wreszcie do niego docieram, okazuje się, że zamiast chwycić za uchwyt, złapałam czyjąś dłoń. Spoglądam w górę.

Fettner. Oczywiście!

Wycofuję szybko rękę, nie wiem gdzie powinnam patrzeć. Zakładam włosy za uszy i wbijam dłonie w tylne kieszenie spodni. Widzę, że uśmiecha się półgębkiem z rozbawienia. Jestem kompletnie zmieszana, ale postanawiam nie odpuścić. Czekam aż zaleje sobie herbatę i gdy odchodzi podpieram się o blat oddychając głęboko. Parzę herbatę, wreszcie wracam do stolika. Gdy siadam Michi spogląda na mnie.

- Wszystko okej? – pyta marszcząc czoło. Martwi się, to miłe. Szczególnie gdy robi to w nienachalny sposób, jak teraz.

- Tak – zapewniam. – Wczoraj musiałam zjeść lub wypić coś dziwnego. Ciągle mi niedobrze – tłumaczę.

- Może powiedz o tym trenerowi, my pójdziemy na trening, a ty zostaniesz w hotelu i odpoczniesz – proponuje.

Zagryzam od środka policzek poważnie rozważając jego postulat.

- Nie, to początek mojej pracy z wami. Nie mogę już pierwszego dnia wyjazdu powiedzieć, że źle się czuję – odpowiadam. Zależy mi na tym stażu, nie chcę go stracić przez jakieś zatrucie pokarmowe.

- Jak uważasz – odpowiada nadal  zatroskany, po czym sięga po swój kubek z kawą i nim przykłada go do ust dodaje jeszcze:  – Tylko mi się nie zrzygaj nigdzie na plaży.

Wystawiam w jego stronę język, co jest oczywiście bardzo dojrzałe z mojej strony, ale chowam go od razu gdy mija mnie Fettner z talerzem w jednej i kubkiem w drugiej ręce. Nasłuchałam się już o tym jaka to niby jestem za młoda na tę posadę, nie muszę wysłuchiwać tego także tutaj. Niech on sobie nie myśli, że dam mu tyle satysfakcji.

Gdy Manuel próbuje usiąść stęka nagle przyciągając uwagę wszystkich.

- A tobie co? – pyta Andreas.

- E, nic takiego – zapewnia i macha dłonią zbywając zainteresowanie kumpla.

- Nie no, mów – naciska Diethard.

- Po prostu krzywo spałem – odpowiada na ich pytające spojrzenia.

Spoglądam na niego, a on na sekundę zatrzymuje swój wzrok na mnie. Przebiegają mnie ciarki, ale równocześnie upewniam się, że ta noc jest bezpiecznym sekretem. Manuel nie zrobi niczego, co mogłoby zaszkodzić jego reputacji „Mrocznego Pana”. Spoglądam z powrotem na moje kanapki i o wiele spokojniejsza zaczynam przeżuwać kolejny kęs. Nikt niczego nie zauważył, postaram się zrobić wszystko, żeby tak zostało.

=========================================================

Cześć kochani!

Jako, że nasz kochany Grześ, którego - jak zauważyłam czytając komentarze - wszystkie uwielbiacie, ma w poniedziałek urodziny chciałabym mu życzyć: zdrowia i powrotu do formy, które w jego zawodzie są najważniejsze, a także powrotu do PŚ oraz przybycia na MŚ, a także wszystkiego dobrego w Nowym Roku!
Tego ostatniego życzę również Wam, a teraz zapraszam do obejrzenia obiecanego zwiastuna!