05.

~Vanessa~

Na początku nawet nie wierzę, że to powiedziałam, ale sądząc po minie Michaela i głupim uśmiechu Gregora, zrobiłam to.

Czy ktoś może pochować mnie żywcem?

Uznaję, że lepiej będzie, jak po prostu nie będę się już nic odzywać. Nie powiedziałam wiele, ale wiem, że powiedziałam za dużo. Jestem debilem. Już teraz, więc wolę nie myśleć, co będzie po wakacjach. Dopiero, gdy rozglądam się dookoła widzę minę Manuela i zaczynam rozumieć, jakim cudem te słowa wypłynęły z moich ust. Nie ma nic lepszego, niż dogryzienie Fettnerowi. Jego mina, zdecydowanie bezcenna. Ale moja pewnie też, więc w sumie szybko uciszam swoją radość i skupiam się na grze.

Gregor w końcu psuje zagrywkę. W prawdzie za dziesiątym razem, ale jednak. Do zagrywki przychodzi kolej na Aschenwalda, który rzuca mi spojrzenie, po czym zagrywa na Gregora. Dziękuję, ale poradziłabym sobie. Z cukru nie jestem. Przynajmniej tak mi się wydaje, ewentualnie, mogę być w błędzie.

Gra idzie płynnie, szybko zdobywamy punkty i, nim się orientujemy, wygrywamy przewagą pięciu punktów. Brat odciąga mnie na bok w tej samej chwili, gdy trener mówi, że możemy odpocząć.

- Co to było?! – cedzi przez zęby.

Przez ułamek sekundy nie mam pojęcia, o co mu chodzi, ale szybko się reflektuję.

- To o tyłku Gregora? – pytam spokojnym tonem, choć wewnątrz wszystko zaczyna mi drżeć.

- Tak, to o tyłku Gregora – naciska.

Nozdrza mu się rozszerzają, a ja boję się, że za raz dostanie jakiegoś wylewu, czy coś.

Wzruszam ramionami.

- Nie powiedziałam nic złego, jedynie zaprzeczyłam słowom tego… całego… Fettnera – macham rękami z oburzeniem, jąkając się, by sprawić wrażenie, że nie wiem, jak się ten imbecyl nazywa.

- Jego w to nie mieszaj – syczy Michi.

Zaplatam ręce na piersi.

- Najlepiej załóż mi pas cnoty, to nie będzie problemu – bąkam.

- Co? – jęczy, marszcząc czoło.

Przewracam oczami.

- Daj mi trochę powietrza! Wiecznie mnie kontrolujesz, jakbyś nie miał innych rzeczy do roboty! – krzyczę, zwracając na siebie uwagę zgromadzonych w sali.

Widzę kątem oka Krafta, który gwałtownie rusza w naszą stronę.

- Wiesz, że robię to dla twojego dobra – syczy blondyn, pochylając się nade mną.

Twarz mojego brata zawisa kilka centymetrów nad moim nosem.

- Dobra? To kup sobie smoka, postaw go w przedpokoju, a mnie zamknij na strychu, wtedy na pewno nic mi się nie stanie – krzyczę z wyrzutem, a następnie odwracam się na pięcie i szybko ruszam ku wyjściu.

Praktycznie wybiegam na zewnątrz. Michael może myśleć, że mnie chroni, ale tak naprawdę trzyma mnie pod kloszem, jak Bestia swoją Różę w bajce Disneya. Izolowanie mnie od świata nie załatwi sprawy. Chcę poznawać ludzi i, na miłość boską, mieć chłopaka! Ja nie zabraniam mu umawiania się z pannami, więc czemu on zabrania mi kontaktu z facetami?

Siadam na betonowych schodach, prowadzących do tylnego wejścia na halę. Mam ochotę krzyczeć i ryczeć, w dodatku cała się trzęsę i mam wrażenie, że za chwilę zwymiotuję. Ostatecznie jednak kulę się w sobie i zaczynam płakać, ale nie tak normalnie. Ja nie umiem ładnie płakać, łzy ciekną mi po całej twarzy, a z ust i nosa cieknie katar, ale to nie przeszkadza mi do czasu, gdy ktoś kładzie rękę na moich plecach. Przecieram twarz dłońmi, lecz nie spoglądam na przybysza. W końcu osoba zachodzi mnie od frontu i kuca przede mną. Spoglądam na chłopaka, który teraz przygląda mi się delikatnym wzrokiem.

- Wszystko w porządku? – pyta Stefan.

Kręcę przecząco głową.

- Mój brat to idiota – rzucam.

- Który? – pyta Kraft, a ja nie mogę się powstrzymać, więc wybucham krótkim śmiechem.

- No tak – mruczę, a brunet siada obok mnie i obejmuje delikatnie ramieniem.

Opieram głowę na jego barku, a on pociera moje plecy dłonią.

- Nie gniewaj się na niego – prosi chłopak.

Prycham z wyraźnie wyczuwalną ironią.

- Odkąd skończyłam trzynaście lat, zachowuje się, jakbym była suczką z cieczką wśród niewyżytych kundli – burczę.

- Dziwne porównanie – kwituje dwudziestotrzylatek. – Ale ja sam pewnie zachowywałbym się podobnie, gdybym miał taką młodszą siostrę, jak ty – mówi.

Podnoszę na niego wzrok, a on rozciąga usta w uśmiechu.

- Taką, jak ja? – dziwię się.

- No wiesz, ładną, zgrabną i zabawną, tylko nie mów Marissie – zabezpiecza się od razu.

Uśmiecham się do niego. Nigdy jej tego nie powiem, bo pewnie nawet jej nie poznam. To miłe, co powiedział, ale nadal nie do końca rozumiem zachowania Michiego.

- Czy on nie rozumie, że w ten sposób jedynie mnie rani? – mrużę oczy, by słońce mnie nie raziło.

- Wiesz, bycie starszym bratem musi być trudne. Szczególnie, że jest między wami tylko dwa lata różnicy. Stara się ciebie ochronić – tłumaczy piwnooki.

- Świetnie poradziłabym sobie i bez jego ochrony – zapewniam.

- Nie wątpię – szybko odpowiada. – Ale postaraj się go zrozumieć – uśmiecha się blado.

- Nigdy nie miałam chłopaka – mówię z goryczą. Stefan milczy, więc spoglądam na niego, przygląda mi się z uwagą, jakby czekał na rozwinięcie tej myśli. – Chłopcy zawsze bali się mojego starszego, wyższego, wysportowanego brata, mało kto odważył się do mnie zagadać, bo i tak później kończyło się sporem z moim bratem. Byłam dziwadłem w szkole – marudzę, spuszczając wzrok i załamując się w sobie jeszcze bardziej.

- Pogadam z nim – ściska moją dłoń, napawając mnie otuchą.

- Dzięki, Krafti – uśmiecham się krzywo.

- Podziękujesz później – wstaje, otrzepując spodnie.

- Nie, dziękuję, że jesteś. Już rozumiem, czemu Michael się z tobą przyjaźni, bo naprawdę świetny z ciebie kumpel – mówię zupełnie szczerze i podnoszę się z gorących schodów.

- Zawsze możesz na mnie liczyć – zapewnia. – A teraz, chodźmy już do środka – gestem ręki wskazuje mi drzwi.

Kieruję się z powrotem na halę, ale najpierw wchodzę do łazienki i przemywam twarz zimną wodą. Dwa razy. Przecieram ją ręcznikiem papierowym, a następnie powracam do gry. Michi cały czas mi się przygląda, gdy zajmuję swoje miejsce na boisku, aż w końcu podchodzi do mnie i mówi cicho:

- Przepraszam – zakłada mi kosmyk włosów za ucho. – Nie sądziłem, że tak to widzisz. Dam ci trochę więcej luzu, obiecuję – dodaje ciepłym tonem.

Jestem w stanie mu uwierzyć, ale nie mam pewności, że się na tym nie przejadę.

- Jeśli jeszcze raz odwalisz taką akcję, to wyprowadzę się z domu i zostanę kelnerką w klubie go-go – grożę patrząc mu w oczy.

Jego mięśnie tężeją, a ja nie mogę wytrzymać nawet pięciu sekund i wybucham głośnym śmiechem. Brat mi wtóruje, po chwili jednak dociska mnie do swego boku i czochra moje włosy.

- Kiedyś cię ukatrupię, młoda – mówi i wypuszcza mnie.

Cały czas chichoczę, a wszyscy nam się przyglądają. No dobra, może to dziwne, że dopiero co na siebie nawrzeszczeliśmy, a teraz bawimy się w najlepsze, ale jesteśmy rodzeństwem – nie da się uniknąć niesnasek, ale nawet po największej burzy musi wyjść słońce.

Zaczynamy drugiego seta, tym razem udaje mi się dojść na zagrywkę i nawet jej nie psuję, choć czuję wzrok każdego z nich na swoim ciele. Piłka odbija się jako pierwsza od rąk Didla, a później przejmuje ją trener, gdy przechodzi na naszą połowę, rzuca się na nią Manuel, a Stefan przebija ją na drugą stronę. Piłka spada gdzieś w pół drogi między Kofim, a Poppim i obydwaj wybuchają śmiechem. Tego seta także wygrywamy.

Trener mówi, że teraz czas na prysznic i obiad. Zgadzam się, żołądek przyrósł mi do kręgosłupa. Idę do damskiej szatni i orientuję się, że nie mam ubrań na zmianę, bo zwyczajnie nie planowałam się spocić, zmęczyć, ani w ogóle ćwiczyć. Ostatecznie decyduję się na szybki prysznic, bez suszenia, bo ręcznika także nie mam, i wychodzę przed budynkiem stając w słońcu, by woda odparowała ze mnie jak najszybciej. Opieram się o samochód brata i smaruję ręce kremem z filtrem, gdy chłopcy wychodzą grupą z budynku.

~Michael~

Po treningu idę pod prysznic i zaczynam rozmyślać o kłótni z Vanessą. Nie sądziłem, że moja ochrona tak bardzo jej przeszkadza. Wiem, że nigdy nie wydawała się zbyt zachwycona, że wszędzie jestem i we wszystko się wtrącam, ale ja tylko próbowałem ją chronić. Jako moja jedyna siostra, zawsze była oczkiem w głowie. Bałem się, że pozna kogoś, kto ją skrzywdzi, albo, nie daj Boże, zajdzie w ciąże w wieku szesnastu lat. Nie dopuszczałem do siebie myśli, że to już nie jest pięcioletnia dziewczynka w różowej sukieneczce z falbankami i nie potrzebna jej moja ochrona. Zawsze chciałem, żeby po prostu dobrze ułożyła sobie życie, ale dopiero teraz widzę, że pozbawiałem ją możliwości rozwinięcia skrzydeł. A przecież chciałem, żeby się rozwijała, wówczas została jedynie małym, nierozwiniętym pączkiem róży.

Pamiętam, jak zły byłem, gdy do naszego domu wszedł ten cały Marcel, z którym była na balu w ostatniej klasie. Myślałem, że za chwile zaciągnę go do łazienki i wykastruję, żeby nic głupiego nie przyszło mu do głowy. Na szczęście, Marcel okazał się homoseksualny. W dodatku był jedynym męskim przyjacielem mojej siostry, może już wtedy powinienem zdać sobie sprawę z tego, że coś jest nie tak.

Ale teraz wszystko się zmieni. Nie mogę jej przecież chronić przed kontaktem z chłopakami, od teraz będzie z nami spędzała całe dnie, a jeśli trener zdecyduje się zabrać ją na wyjazd organizacyjny, spędzi z nami cały szalony tydzień. Dwadzieścia cztery godziny na dobę. I wtedy nie dam rady jej kontrolować.

- Michi, żyjesz? – słyszę głos Stefana, po drugiej stronie zasłony prysznica.

- Tak, tak – mamroczę. – Za raz wychodzę – dodaję i otwieram butelkę żelu pod prysznic.

Tak wiele rzeczy robiłem źle, sądząc, że robię dobrze. Jestem chyba najbardziej beznadziejnym starszym bratem. Powinienem się cieszyć, że Vanessa mi wybaczyła, ale po prostu krew się we mnie zagotowała, gdy usłyszałem, co powiedziała o Gregorze. Ba, gdyby to było o Gregorze, to pal licho, ale to było o jego tyłku! W życiu nie spodziewałem się, że usłyszę takie słowa z jej ust. W dodatku, coś dzieje się między tą dwójką, widzę to. Na szczęście Manuel wczoraj zwrócił na to moja uwagę. Powinienem mu podziękować. Nie chcę, żeby moja siostra skorzystała z chwili mojej słabości i związała się ze Schlierim. Nie mam nic przeciwko niemu, ale chyba nie jestem jeszcze na to gotowy. Wszystko przyjdzie z czasem, ale ja potrzebuję go trochę. Ness musi mi wybaczyć, że nadal będę trzymał ją pod kloszem. Nie chcę, żeby zrujnowała sobie życie, jak chociażby nasza kuzynka Sandra, która musiała zrezygnować ze studiów bo zaszła w ciąże, a teraz na dodatek została sama z dzieckiem, bo chłopak zostawił ją na lodzie.

Nie pozwolę na to, by moja siostra zmarnowała sobie życie.

Spłukuję mydliny z ciała i owijam się ręcznikiem w pasie, a następnie wychodzę do szatni i ubieram się w zwykłe ubrania. Kraft siada obok mnie i milczy przez chwilę.

- Coś nie tak? – pytam go.

- Nie – zaprzecza od razu. – Chodzi mi o to, że rozmawiałem z Ness i ona czuje się źle z twoją nadopiekuńczością – mamrocze, jakby nie chciał, żebym go usłyszał.

- O czym ty mówisz? – dziwię się, zastygając w pół ruchu.

- Wiesz, że przez ciebie nigdy nie miała chłopaka? – rzuca nagle brunet.

- Przestań świrować – oburzam się. – Po prostu nie spotkała żadnego właściwego – przekonuję go.

- Bo wszyscy się ciebie bali! – krzyczy szeptem, żeby nikt nas nie usłyszał.

- Absurd – prycham, wstaję i wychodzę na hol.

Czekamy, aż Stefan do nas dołączy i wychodzimy przed budynek. Vanessa naciera się jakimś kremem na rękach, początkowo nawet nas nie zauważając. Stajemy przed nią zwartą grupą.

- Gotowa na pierwszy obiad w kadrowym gronie? – pyta trener, a ona uśmiecha się szeroko.

- Bardziej gotowa nie będę – mówi i chichocze cicho.

Cała Vanessa, jak zawsze pogodna – co by się nie działo.

#######################################################

I oto jestem. Przyznaję, że wczoraj zawaliłam, ale jakoś zupełnie wyleciało mi z głowy, że powinnam dodać rozdział. Ale jestem. I nieskromnie poproszę o komentarze :D

Buziaki xxx